Home Slakken Info

In België worden voornamelijk de Gros-Gris (hélix aspera maxima) en de Petit-Gris (hélix aspera mûller oftewel de Segrijnslak) gekweekt. Soms wordt ook de Wijngaard- of Bourgogneslak (hélix pomatia) in het kweekprogramma opgenomen.
De Wijngaardslak en de Petit-Gris zijn inheems. De Wijngaardslak is beschermd in België en Nederland en komt in kalkrijke gebieden voor en is de laatste jaren in de Belgische Voerstreek weer talrijk aanwezig. De Petit-Gris is eigenlijk de gewone bruine tuinslak met een huisje. Bij regenweer kun je deze slak in grote delen van België en Nederland met een huisje tot wel 30 mm doorsnede in tuinen tegenkomen.
De Gros-Gris slak komt oorspronkelijk uit Algerije en kan een huisje van 36 tot 50 mm krijgen. Hij is ongeveer even groot als de Wijngaardslak. 

                
                                                                               

Lees meer...

 

Slakken vormden in het verleden een welkome aanvulling op het menu. Bij prehistorische opgravingen in Zwitserland zijn grote concentraties slakken met vuursporen gevonden. Later hebben Griekse wijze mannen (Aristoteles en anderen) de culinaire en geneeskrachtige kwaliteiten van slakken beschreven. Zij maakten ook melding van de import van slakken met huisjes uit Turkije.
In de tijd van de Romeinen zijn er in onze Belgische omgeving slakkenkwekerijen bekend en was het consumeren van slakken een normale zaak. De Romeinen hebben uit alle landen rond de Middellandse zee, Afrika, Zwitserland, Spanje en Frankrijk slakken weggehaald, verplaatst en verkocht. Zij hebben bijvoorbeeld voor de verspreiding van de Wijngaardslak gezorgd. Een slak die haar oorsprong in de Italiaanse Alpen heeft. Slakken waren dus een geliefd artikel in de Romeinse periode.
In de tijd van Napoleon hadden soldaten als eiwitrijke voeding slakken in hun ransel. Bij een temperatuur van 5 à 7 graden Celsius laat een slak in winterslaap zich immers makkelijk een half jaar of langer bewaren. Het is dus goed mogelijk een wintervoorraad slakken in kelders te bewaren net zoals een wintervoorraad aardappels of kool.


Lees meer...

 


Met een consumptie van ongeveer 277 ton slakken per jaar eet de Belg gemiddeld 26,4 gram slakken per persoon. Dat zijn, afhankelijk van de grootte van de slak, zo ongeveer 3 tot 5 slakken op jaarbasis per Belg. Daarbij worden er van die 277 ton maar 20 ton binnen België zelf gekweekt!!!! (Gegevens berekend uit info van APAQ-W = Agence Wallonne pour la Promotion d'une Agriculture de Qualité)

De aanvoer van buiten is dus niet gering! In de Balkan landen,Turkije en vooral Noord Afrika worden slakken op grote percelen gekweekt en aldaar of in de andere Europese landen industrieel verwerkt. De slakken uit de Balkan en Turkije lijken nog enigszins op de in België en Frankrijk gekweekte soorten. Uit Afrika komen echter veelal reuze slakken (Achatina’s) die in stukjes worden gehakt en dan per stukje in een slakkenhuis van een andere slak gestopt. De geleverde kwaliteit is zeer wisselend.

Zowel gelet op de hoeveelheid slakken die per persoon per jaar wordt geconsumeerd en op het geringe deel dat van eigen bodem komt, zou er ruimte moeten zijn voor de opzet van meerdere (Belgische) kwekerijen die een eigen streekproduct op de markt kunnen brengen.
Enkele Belgische slakkenkwekers hebben al bewezen dat dit mogelijk is en ook slakkenkwekerij Sint Heribertus richt zich op het produceren van een streekproduct met een constante kwaliteit en smaak.